Artık, inanmıyorum telefon ahizelerinin,
meşgulden başka nota bilmediklerine.
sararmış tenim;
çürümüş bir ölümün merhabasıyla
canlanacaksa eğer,
sararmış çınarların gölgesine uzanıp,
yürüyüşünü izleyeceğim yaşamın,
tek sıra
uygun adım,
kara tenli,
karıncaların omzunda,
varsın coşsun orkestralar;
dünyayı saran matem marşlarıyla
ben hep saklı kalmış
gülücükler yeşerteceğim yüreğimde.
Ilık bir sonbahar akşamı
yaladı yüreğimi
kınından hırsla çıkarılmış
kanlı bir hançerdi
gecede parlayan
zalim bir zorbaydın
herkes gülüyorken seviyorken
daha yeni kesilmişken
kundaktaki çocuğun ağlayışı
sana yakışır sinsilikle
kopardım yüreğimi bedenimden
onu senden alacağım
onu bana vereceksin
elin mahkum
gardiyanın ben olacağım
mavi ayrılık
Bir tek dudakları ıslaktı
ve gözleri sırılsıklam
ay altında bir başına
rüzgarın saçlarını savuruşuna benziyordu
elinde sallanan mendil
daha çok bir martıydı sanki
hele o koyda
hıçkırmıştı karanlığa
o,
özlemoğlu
nasılda acılıydı
ve acımasızca söyleniyordu şarkılar
sevgi dolu ağıtsal bir ninni gibi
oysa uyuyan yoktu ki
ve uyuyacak olan
ya o usta gitaristin elleri
hangi makinenin dişlisi öylesine hızlıydı
ve kusursuz
ve olağanüstü güzel
bilmezdim bir sevgilinin uğurlanışının
böylesine hüzünlü olacağını
ve üstelik
sevgilerin yol ayrımındayken hep ben
ve hiç yaşamamışken
ve hiç yaşamayacakken
neydi beni böylesine etkileyen neydi
Biz bir gün seninle
hiç ummadığımız bir yerde
ama hep umduğumuz
ummadığımız bir yerde
ama hep gözlerimizi diktiğimiz
bahar rüzgarının serpiştiği
çiçek tohumları gibi karışacağız
bayrağa sarılan savaşçı gibi
kavrayacak ellerim ellerini
umudum yitmedi
asıl şimdi başlıyor
orkestralar çalmaya
içimde taze açmış
kır çiçeklerinin
kokusunu duyuyorum
Ne olur TANRI BABA
göster yüceliğini
bir parça şeker serpiver yeryüzüne
yaşamımız biraz tatlanıversin
Hayır hayır küçüğüm
umut şarkısı değil bizim şarkımız
umut ummaktan gelir
oysa bizim dudaklarımızda var olan
ilkbaharda açan
gelinciklerin salınışı
meydanlarda ak duvaklı gelinlerin
coşku dolu türküsüdür aldanma
Belki bir gün,
yanılıpta baksak birbirimize
gözlerimize,
bir yangın başlayacak bir yerlerde,
bir tomurcak yarılacak toprakta,
bir nota fışkıracak avuçlarımda
bir dize, bir sevda
bir kavga gürül gürül akacak
çok iyi biliyor.
Neden kin çiziyor
gökyüzüne gözlerin
neden parmaklıklarda
seni arar ellerim
“ne var” bir bilsem
şimdi bir kadeh şarapta
boğulmak varken
kurtulursam eğer
bir gün zincirlerimden
bir gün demir parmaklıksız
görürsem gökyüzünü
uğruna gözyaşlarına boğulduğum
ve türküler yakıp
sarhoşluğuna sabahladığım
benim olmayan güzel
inan seni arayacağım
sözünü düşünen adamım
uzunağaçlı yollar
ve ezgiler bana yeter
Soysuz çıkar kavgalarının
tam orta yerinde çıkarıp seni
sarıp sarmalasam ağıtsal ninnilerle
tohum tohum ağlasak
başak başak gülsek ha
firar et ne olur
o görülmez tutsaklığından
kırıver
çünkü,
yazgı değil bileklerimizdeki kelepçe
haydi ne duruyorsun haykır be
ohooo bizde sevgi
sınırsız tarlalar gibi
bire bin verir
yağmur yağmur ağla haydi
sonra bir bak ardına
yağmur sonrası güneşin
denizde çırpınışına
iyi bak
yaşamı seveceksin
çünkü
yazgı değil bileklerimizdeki kelepçe
Yatağına sığmayan nehirler gibi
okşuyor saçlarımı
yüreğim tüm dünyanın
kıpır kıpır yüreğimdeki sevgi
yatağına sığmayan nehirler gibi
nedir bendeki bu hiç dinmeyen
haykırma isteği
yumruk sıkma coşkusu
akıntıya kürek mi sallamak
akıp giden armonilere
ey yalın notaları kucaklama isteği
aşık veysel’e ne demeli o halde
“benim sadık yarim kara topraktır”
mecnun2un sevdasımı bizi saran
ne zaman set koymaya kalksam
duygularıma
bir delik buluveriyor hemencecik
bir çatlak ki
ak tenli güvercinleri yaralayan
kanlı bir mitralyöz mermisi kafir